Karabin M1917 Enfield / "American Enfield"

Karabin M1917 Enfield, znany również jako "American Enfield".

M1917 Enfield, znany również jako "American Enfield", formalnie nazwany "United States Rifle, cal. 30, Model 1917", to amerykańska modyfikacja i produkcja karabinu .303-calowego (7,7 mm) Pattern 1914 Enfield (P14), który w służbie brytyjskiej był znany jako Rifle No. 3. Karabin ten został opracowany i produkowany w latach 1917–1918. Liczbowo był to główny karabin używany przez Amerykańskie Siły Ekspedycyjne w Europie podczas I wojny światowej. M1917 Enfield jest nadal używany przez Duńskie Patrole Psów Pojazdów Sirius na Grenlandii, gdzie sprawdza się niezawodnie w warunkach arktycznych jako broń służbowa.

Historia

Przed I wojną światową, głównym karabinem brytyjskim był Short Magazine Lee–Enfield (SMLE). W porównaniu do niemieckich Mauserów czy amerykańskiego karabinu Springfield M1903, nabój .303 z osadzeniem w bruzdach, początkowo zaprojektowany jako nabój na proch czarny, nie był odpowiedni do zasilania broni z magazynkiem lub zasilanej taśmowo, a SMLE uznawano za mniej precyzyjny na długich dystansach w porównaniu z konkurencją. Długozasięgowa celność niemieckiego karabinu Mauser 7×57 mm Model 1895, w rękach boerskich strzelców wyborowych podczas wojny burskiej (1899-1902), wywarła duże wrażenie na brytyjskiej armii, co doprowadziło do potrzeby posiadania bardziej nowoczesnego i potężniejszego karabinu. Choć po wojnie burskiej, w 1910 roku, do służby weszły ulepszone wersje Lee–Enfield (SMLE) oraz nabój .303 British Mark VII z ostrym (spitzer) pociskiem, powołano komisję, która miała opracować całkowicie nowy projekt broni i naboju. Punktem wyjścia było skopiowanie wielu cech systemu Mausera. Karabin został opracowany w Królewskiej Fabryce Broni w Enfield (arsenał) w Wielkiej Brytanii.

Rozwój tego projektu, nazwanego Pattern 1913 Enfield lub P13, obejmował przedni zamek z dwoma językami blokującymi i wyciągaczem typu Mauser, a także nowy, potężny nabój bezkołnierzowy .276 Enfield. Projekt zawierał również mechanizm bezpieczeństwa typu Lee–Enfield z tyłu zamka oraz zamek, który sprężynował przy zamykaniu, co ułatwiało jego odblokowanie podczas szybkostrzałowego ognia. Zaimplementowano zaawansowany jak na tamte czasy celownik aperturowy z długą linią celowniczą, mający na celu maksymalizację potencjału celności. Ważnym kryterium była także łatwość produkcji. Jednak wybuch I wojny światowej nadszedł zbyt szybko, by Wielka Brytania mogła rozpocząć produkcję przed udoskonaleniem nowego naboju, który miał problem z przegrzewaniem się przy szybkostrzałowym ogniu oraz zanieczyszczaniem lufy.

W momencie wejścia do I wojny światowej, Wielka Brytania pilnie potrzebowała broni, a kontrakty na nowy karabin zostały złożone z firmami z USA. Zdecydowano, że poproszą te firmy o produkcję nowego karabinu w starym kalibrze .303 British, aby ułatwić logistykę amunicji. Nowy karabin nazwano "Pattern 14". W przypadku karabinu P14, wybrano firmy Winchester i Remington. Trzeci producent, Eddystone Arsenal – filia Remingtonu – został przygotowany do produkcji w Baldwin Locomotive Works w Eddystone, Pensylwania. W ten sposób powstały trzy warianty P14 i M1917, oznaczone jako "Winchester", "Remington" lub "Eddystone".

I wojna światowa

Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, napotkały podobną potrzebę posiadania karabinów. Springfield Armory dostarczył około 843 000 karabinów M1903 Springfield, jednak z powodu trudności w produkcji, zamiast przestawiać fabryki Pattern 14 na produkcję standardowego amerykańskiego karabinu M1903 Springfield, uznano, że znacznie szybciej będzie zaadoptować brytyjski projekt. Choć można było szybciej pozostać przy kalibrze .303 British, projekt został zmodyfikowany do kalibru .30-06 Springfield, aby uprościć logistykę amunicji. Projekt Enfielda był dobrze dopasowany do amunicji .30-06 Springfield; miał dużą, wytrzymałą konstrukcję, pierwotnie przeznaczoną do długiej, silnej amunicji o prostokątnym naboju bez bruzdy. Zgodnie z tym, firma Remington Arms Co. zmodyfikowała projekt na kaliber .30-06 Springfield, pod ścisłym nadzorem amerykańskiego Departamentu Artylerii, który został formalnie przyjęty jako Karabin Amerykański, Kaliber .30, Model 1917. Oprócz produkcji Remingtona w Ilion, Nowy Jork i Eddystone, Pensylwania, karabin produkowała także firma Winchester w swojej fabryce w New Haven, Connecticut. Łącznie wyprodukowano więcej niż dwa razy więcej niż produkcji M1903, a karabin stał się nieoficjalnym karabinem standardowym. Eddystone wyprodukowało 1 181 908 karabinów – więcej niż razem Remington (545 541 karabinów) i Winchester (465 980 karabinów) razem wzięte. Choć standardyzacja z wymiennymi częściami była zamierzona, początkowe karabiny Winchester (w tym pierwsze pięć tysięcy z prostym "W" na receiverze zamiast napisu "Winchester") miały nieco różniące się części, co powodowało problemy z wymiennością z karabinami produkowanymi przez Remingtona i Eddystone, dopóki Winchester nie poprawił problemu w późniejszej produkcji.

Zmiany konstrukcyjne były niewielkie; zmodyfikowano system ładowania za pomocą striper clip, wewnętrzny magazynek, wymiary komory, twarzy zamka i gwintów, aby pasowały do amunicji .30-06 Springfield oraz do amerykańskich 5-strzałowych klipsów striper, nieznacznie zmieniono również konstrukcję kolby, aby ją odchudzić, a także usunięto celowniki do ognia salwowego z lewej strony broni. Oznaczenia zostały zmienione, aby odzwierciedlić zmianę modelu i kalibru. Wyprodukowano również bagnet o długości 16,5 cala, M1917, który był używany w tym karabinie; później był wykorzystywany w innych broniach, takich jak strzelby trzonkowe M97 i M12.

Nowy karabin był używany obok M1903 Springfield i szybko wyprzedził projekt Springfield pod względem liczby wyprodukowanych egzemplarzy i wydanych jednostek. Do 11 listopada 1918 roku około 75% Sił Ekspedycyjnych USA we Francji było uzbrojonych w M1917.

Karabin M1917 Enfield był używany przez sierżanta Alvina C. Yorka 8 października 1918 roku, podczas wydarzenia, za które otrzymał Medal Honoru, jak podaje oficjalna historia 82. Dywizji USA (do której należał York). Zgodnie z nią, dywizja otrzymała M1917 (Eddystone), a potem zastąpiła je karabinami No 1 Mk III Lee-Enfield podczas szkolenia z Brytyjczykami na północy Francji, a później ponownie otrzymała karabiny M1917 (Eddystone). Zgodnie z jego dziennikiem, sierżant York używał również półautomatycznego pistoletu Colt M1911 tego dnia. (W filmie "Sierżant York" z Garym Cooperem w roli głównej, York używał M1903 Springfield oraz niemieckiego pistoletu Luger.)

Po rozejmie, większość karabinów M1917 trafiła do magazynów, chociaż jednostki moździerzy chemicznych nadal je otrzymywały. W latach 20. i 30. XX wieku wiele karabinów M1917 zostało uwolnionych do użytku cywilnego przez NRA lub sprzedanych jako nadwyżki. Wiele z nich zostało "przekształconych" na broń sportową, czasami obejmującą przeładowanie do bardziej potężnych amunicji magnum, takich jak .300 H&H Magnum i .300 Winchester Magnum. Stał się na tyle popularny jako broń sportowa, że Remington wyprodukował około 30 000 nowych karabinów jako Model 30 w latach 1921-1940. W 1934 roku Honduras zakupił wersję tego karabinu, przystosowaną do amunicji 7×57mm, znaną jako Model 1934.

II wojna światowa

W momencie przystąpienia Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej, armia amerykańska nadal wydawała karabiny M1917 żołnierzom obsługującym moździerze chemiczne. Być może z powodu braków M1 Garand (lub M1903A3) na początku wojny, M1917 zostały również wydane artylerzystom, a zarówno artylerzyści, jak i obsługi moździerzy nosili M1917 w Afryce Północnej. Pułkownik Charles E. Peterson (rezerwista USAR, 1920–2005), major w 101. Dywizji Powietrznodesantowej podczas walk w Normandii, poinformował, że widział karabiny M1917 wydane żołnierzom tyłowym armii amerykańskiej we Francji podczas II wojny światowej. Inne karabiny M1917 trafiły do Armii Filipin oraz Żandarmerii Filipińskiej. Po upadku Filipin, karabiny M1917 były używane przez japońskie siły policyjne oraz przez amerykańskich i filipińskich żołnierzy współpracujących z lokalnymi partyzantami przed wyzwoleniem Filipin. Te karabiny były również wykorzystywane przez Hukbalahap.

Przed i podczas II wojny światowej, przechowywane karabiny były odnawiane do użycia jako rezerwowe, treningowe i broń w ramach programu Lend-Lease; te karabiny można rozpoznać po odnowionych metalowych częściach (piaskowane i parkerowane) oraz czasami wymienionych drewnianych częściach (często z brzozy). Niektóre z tych karabinów były odnawiane z nowymi zamkami produkowanymi przez United Shoe Machinery Company, które były stemplowane "USMC", co prowadziło do błędnego przekonania, że były to karabiny United States Marine Corps. Wiele z nich zostało zakupionych przez Wielką Brytanię za pośrednictwem British Purchasing Commission do użycia przez Home Guard; 615 000 sztuk dotarło do Wielkiej Brytanii latem 1940 roku, a kolejne 119 000 w 1941 roku. Karabiny te były wyraźnie oznaczone czerwonym pasem farby wokół kolby, aby uniknąć pomyłki z wcześniejszymi karabinami P14, które używały brytyjskiego naboju .303. Inne karabiny zostały dostarczone do sił narodowych Chin, sił zbrojnych w teatrze działań wojennych Chiny-Birma-Indie, filipińskich żołnierzy w ramach armii i jednostek żandarmerii oraz lokalnych sił partyzanckich, a także do Wolnej Armii Francuskiej, którą można czasami zobaczyć na zdjęciach wojennych. Karabiny M1917 były również wydane do Lokalnej Obrony w Irlandzkiej Armii podczas II wojny światowej; byli to żołnierze w niepełnym wymiarze godzin, podobni do brytyjskiego Home Guard. W ironicznej odwrotności nazw, w służbie irlandzkiej M1917 był często nazywany "Springfield", prawdopodobnie dlatego, że "Enfield" był uważany za standardowy irlandzki MkIII Short Magazine Lee-Enfield, podczas gdy "Springfield" było znane jako amerykańska broń wojskowa. Zob. karabiny centralnego zapłonu na eGun.pl

Podobnie jak wszystkie strony konfliktu, Kanada przystąpiła do II wojny światowej z niedoborem broni ręcznej do wyposażenia swojej rozszerzającej się armii. W lipcu 1940 roku zakupiono 80 000 karabinów M1917, oznaczonych jako "Rifle, Enfield .30/06", wraz z 5 000 000 nabojami .30-06. Kolejne 20 000 karabinów zostało zakupionych w 1941 roku. Początkowo były one przydzielane do kanadyjskich ośrodków szkolenia podstawowego i zaawansowanego, Królewskiej Kanadyjskiej Szkoły Wojskowej oraz jednostek rezerwowych armii kanadyjskiej. Karabiny te trafiły również do Gwardii Weteranów Kanady, Pacific Coast Militia Rangers oraz Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych. M1917 odegrał istotną rolę w wysiłku wojennym Kanady, zwalniając broń kal. .303 do użycia na froncie lub do wysłania do Wielkiej Brytanii po Dunkierce, kiedy Kanada dostarczyła 75 000 karabinów Ross Mark III, począwszy od 22 maja 1940 roku.

Karabiny M1917 zostały dostarczone zarówno do Danii, jak i Norwegii po II wojnie światowej jako broń tymczasowa przed nadejściem M1 Garanda.

Wojna koreańska i później

Po II wojnie światowej, karabiny M1917 zostały wycofane z czynnej służby w wojskach amerykańskich. Chińskie siły komunistyczne używały karabinów M1917 podczas Wojny Koreańskiej. Karabin ten był również używany, nieoficjalnie, w małych konfliktach na Bliskim Wschodzie i w Afryce jako broń dostarczana w ramach programu pomocy wojskowej.